babamın bahsettiği “altın bilezik” üniversiteyle gelemiyorsa, hayallerle gelecek bize

Şimdi ilkokul tantanası başlıyor. Herkes bir şeyler anlatıyor.
 “Okul önemli, öğretmen çok önemli, özel olsun devlet olsun, çocuğun içinde varsa olur bla bla bla”
İnsan daha ilk okulda korkuyor, ebeveyn olmaktan.
Hep söylüyorum, ailemin benim için o dönem neler yaptığını hatırlamıyorum, elbet onlarda dertlenmişlerdir.
İlk okulda öğretmen problemi yaşadığımı hatırlıyorum
Öğretmenim değişmişti sonra zaten Anadolu Lisesini kazandım ortaokul ve lise yeni arayış gerekmedi.
Şimdi sanki okul konusu çok daha zor,
eskiden erkek meslek sahibi olsun kız da çalışacaksa dişine uygun bir bölüm bitirsin yeter gibi bir mantık vardı.
**

Benim babam “bir altın bileziğin olsun” derdi.
Önemli tabi, meslek cinsiyet ayırmıyor hele bu çağda
Yine o dönemler meslek dedin mi “meslek” olmalıydı;
doktor, avukat, mühendis veya benzeri işler meslekti çoğu kişinin gözünde

Şimdi meslek çok daha fazla, önü açık pek çok sektör mevcut
Hatta şimdilerde sanki;
“bu ülkede avukat mı olunur, mühendis iş bulamıyor ara eleman daha iyi, doktor olup kendini mi paralayacaksın” diyen de çok
Çocukken bana sorduklarında Bilgisayar mühendisi olacağım derdim, yakın dalda teknisyen oldum.
Bilgisayarı sevdiğimden herhalde, birde çocuk aklı işte bu meslek herkesin kulağına güzel gelirdi
Ben bilgisayarla tanıştığımda 3.1 vardı yani bilgisayarın mühendisi olmak önemliydi
İçimden ne isterdim diye düşündüm geçenlerde,
Arkeolog olmayı isterdim içimden mesela,
Trakya Elektrik Tesisinin önünden geçtiğimde o tesis o kadar büyük ve şahane gözükmüştü ki burada çaycı bile olabilirim demiştim bir keresinde,
Polis olmayı da çok isterdim, çocuk oyunlarında polis olurdum hep,
Tiyatroyu çok severdim ama tiyatrocu olmayı hiç meslek gibi görmedim halbuki oda bir meslek
Şimdi kızımı düşünüyorum acaba usulden ne olmayı isteyecek, içinden ne geçecek
Acaba okul hayatının çetin yollarında kaybolup ne istediğini göremeyecek miyim?
Hatta kendi bile ne istediğini hiç bilmeyecek mi?
Belki de standart bir öğrenci olacak hatta belki üniversiteye gitmeyecek yada gidemeyecek
Belki üniversiteden önce başka bir mesleğe adım atacak bir anda kendini alaylı bulacak
Bilmiyorum ama insan çocuğunun geleceği, güvencesi, olmasını istediği, olmak istediği
arasında çok karmaşa yaşarmış onu görebiliyor.
O zaman bugün hem kendime hem size hem de kızıma bir söz veriyorum ki
Okul hayatı içerisinde kaybolursam arada hatırlayayım bu satırlardan;
Kızımın kendi istek, zevk ve tercihlerini unutmasına
zorunlulukların ve aile bireylerinin istekleri arasında kaybolmasına
sonunda “ben aslında …. olacaktım” demesine
asla izin vermeyeceğim.
Koşullar her şeye rağmen bizi istemediğimiz noktalara da götürse
Onun hayallerinin peşinden gidebilmesine her zaman destek olacağım.
Üniversite okuması tabi ki önemli ve isterim ama
babamın bahsettiği “altın bilezik” üniversiteyle gelemiyorsa
hayallerle gelecek bize
Çünkü hayaller her zaman en iyisidir
yolumuz da hayallerin çoğalabilmesi dileğiyle…
(dip not: şuan sorduğumda doktor öğretmeni olmak istediğini söylüyor, birde astronot ama uzaya gitmeyecekmiş orada korkarmış ama astronot olmak istermiş. Ayrıca şarkıcı ve dansçıda olmak istiyor. Her sene ne olmak istediğini kaydedicem ve büyüdükçe neye meyil ettiğini ve neyden neden vazgeçtiğini keşfetmeye çalışacağım ve hayallerin kaybolmasına asla izin vermeyeceğim hele de gerçek dünyanın mutlak koşulları için.)