Anne-Baba kavgası çocuktan gizlenmeli mi ?

Çocuk yanında kavga edilmez, etkilenmesin diye. Anne baba, çocuğun uyumasını bekler birbirine girmek için. Psikoloji açısından bakınca eminim doğruluk oranı çok yüksektir ama bana nedense sadece riyakarlık gibi geliyor. 

Belki konuyla ilgili bilir kişiler buna kızacak ama ne olursa olsun kızımı kandırmak bana iyilikten çok kötülük gibi geliyor. Benim annem babam kavga ettiğinde ne kadar çaktırmasalar da hissediyordum ben. Kapıları dinliyordum ne olduğunu anlamak için.
Mercan’ın yanında tartışmamaya özen gösterirdik. Evimizde kocaman kavgalar olmaz genelde ama her insan gibi bizimde tartıştığımız konular olur. Lakin bir gün, öyle bir gün geldi ki Mercan’ın uyumasını bekleyemeyecek bir tartışma ortamı oluştu.
Çocuğun yanında tartışmış olmaktan çok, daha önce hiç böyle bir tartışma görmediği için kendimi kötü hissettim. Halbuki insanlar tartışır, sınırları dahilinde yeri gelir ses bile yükseltir. Anne baba da uzaylı değil ki. Yaşanan doğal duygular vardır sevgi gibi, kızgınlık da insanidir. Saklayarak korumak yerine öğreterek korumak sanki daha güvenilir.
Ogün karar verdim.
Tartışmamızın bire bir içinde olması gerekmiyor ancak aramızda bir sorun olduğunu bilmesi daha doğru. Daha güvenli. Çünkü asla tartışmadığımızı düşünüp bir gün koca bir hayal kırıklığına düşeceğine, arada her insan gibi tartışabileceğimizi ancak içimizde halledip, barışacağımızı hissetmesini istedim.
Sonuçta biz bir aileyiz ve aileler en çekirdek insan grubu da olsa fikir ayrılıkları yada kötü zamanları olabilir. Bunu gizlemenin anlamı yok bence. Bunun yerine aile bağının tartışmalarla yıkılamayacağını, kimi zaman tartışarak en doğruyu bulacağımıza inanması.
O tartışmadan sonra, kızımı karşıma aldım ve;
“benle sen nasıl bazen kavga ediyorsak, anne babada tartışır, benle sen nasıl sonra barışıyorsak, anne babada barışır. Belki biraz daha uzun sürer ama sonunda barışır ve her şey eski haline döner. Senle tartıştığımızda nasıl sevgimizde değişim olmuyorsa anne babada sevgilerini değiştirmez ama büyüklerin duyguları biraz daha büyüktür ve problemleri çözmek biraz daha uzun sürebilir. “
şeklinde bir açıklama yaptım.
O ne yaptı sizce;
“Tamam anne” dedi, bir süre kendi kendine zaman geçirdi.
Sonra yanıma gelip sarıldı öptü. “Annecim geçti mi kızgınlığın” dedi.
“Geçti” kızım dedim.
“O zaman şimdi gidiyoruz babama özür diliyoruz oda sende özür diliyor, barışıyoruz” dedi.
Şimdi tartışmaktan korkmuyorum, çünkü insanlar tartışır. Bu dünyanın en doğal şeyi. Kimi zaman kızım kulak misafiri oluyor. Genelde önce bizi serbest bırakıyor, sonra gelip hangimizi haksız bulduysa ona özür dilemesini söylüyor yada ortada bir konuysa şaklabanlık yaparak ortam yumuşatıyor. Bazen fikir bile veriyor, yada taraf tutuyor ama öfkeyle değil sadece kendine göre doğru olması gerekeni ve özür dilemesi gerekeni belirliyor.
Bu nokta da birşey daha fark ettim. Aklınız çocuğu tartışmadan uzak tutmanız gerektiğini hesap etmiyorsa ve siz tartışırken çocuk buna şahit oluyorsa farkında olmadan daha usturuplu cümlelerle tartışıyorsunuz. Anne babanızın yanında yada misafirlerin yanında nasıl çirkinleşemiyorsanız çocuğunuzun yanında da o tartışma daha adabıyla yapılıyor ve bu durum tartışmanın daha yumuşak atlatılmasını sağlıyor.
Her seferinde normale dönüşümüz ona daha çok güven veriyor sanki.
Bu sayede sevgimizi saklamadığımız gibi, üzüntülerimizi de birbirimizden saklamamayı öğrendik
ve aile olmanın tartışmalara rağmen çözüm yolu bulmak olduğunu…
Belki aklınızda “ya bir gün normale dönülemeyecek bir kavga ederseniz” diye düşünebilirsiniz.
Umarım kimse öyle kavgalar görmez, ama yine de o zaman bile dürüst oluşumuz
daha büyük avantaj olacaktır, çocuğumuzu iyileştirmek için.
Şöyle düşünüyorum; annesini sevdiğini düşündüğü ve hiçbir tartışmadan haberdar olmayan çocuk bir anda baba tarafından terk edilirse sanki daha büyük bir ihanete uğrar yada tam tersi . Bunun yerine tamir edilebilecek duyguları ve hataları yada tamir edilemeyecek duygu ve hataları yaşının yettiği kadarıyla öğrense anne babası için yada kendi için üzülebilir belki ama asla ihanete uğramış gibi hissetmez. Ona duyulan sevginin sahte olabileceğini düşünmez.
Tabi şiddet içeren tartışmalardan sürekli gerilim olan ailelerden bahsetmiyorum bunları yazarken. Bahsettiğim standart ailelerde yaşanan geçici ve olası tartışmalar. Umarım hiçbir çocuk her zaman kavga olan bir evde yaşamak zorunda kalmaz